Powstał też dlatego, że już tylko jak przez mgłę pamiętam jak Babcia wypiekała chleb. Pamiętam, że wypiekała go na nasze życzenie, jako miła odmianę i rarytas. A wiem, że kiedyś było to jej cotygodniowe zajęcie – obowiązek.

Nie mogę też przejść bez uwagi obok umiejętności kulinarnych mojej Siostry, która się nie chwali, ale na gotowaniu się zna. Znajduje się tu więc wiele jej porad.

O talencie mojego Brata do jedzenia nie będę mówić, ale żeby dobrze gotować, to trzeba mieć dla kogo, a on jest bardzo wdzięcznym odbiorcą wszystkiego co da się zjeść.

Jego Żona podzieliła się z nami swoimi wierszykami, okraszając przepisy rymowanym dowcipem. Chociaż muszę dodać, że patrzenie na to, z jaką przyjemnością je, jest miłym uwieńczeniem kulinarnych trudów.

Ja na gotowaniu się nie znam, ale lubię piec.

Rodzinne gotowanie rozszerza się na dalszych członków familii.

Nie sposób nie wspomnieć o ciotce Rybce, która swe umiejętności szlifowała gotując w familokach, kiedy mieszkała w Rudzie Śląskiej na Górnym Śląsku, a potem spełniała się jako gospodyni na plebanii – taka Michałowa. Jakbyście chcieli od niej przepis to owszem, da, ale jej miara jest w palcach – nigdy nie wiadomo ile czego należy dodać 😉

Agnieszka